De mooiste pijn

De laatste tijd hoor ik mensen in verband met liefde en relaties steeds vaker zeggen dat ze ‘geen gedoe’ willen, ‘niet verliefd willen worden’ en relaties ‘teveel moeite’ vinden. Dat maakt uiteraard dat ik me afvraag of ik dat zelf soms ook vind? De personen en situaties die je tegenkomt in het leven dienen tenslotte als je spiegel en ik kijk dus regelmatig tegen een spiegelbeeld aan dat ‘nee’ zegt tegen intimiteit. Ja, ook ik vind relaties moeilijke materie. Het is een sport die veel blessures oplevert, een beetje zoals kickboksen. Onbewust ontstaat er vaak een soort strijd omdat je allebei bang bent de controle te verliezen en je eraan over te geven. Juist door de angst voor overgave geef je elkaar – vaak onbedoeld – uppercuts, hoeken en stoten die de nodige bloeduitstortingen, kneuzingen en hartzeer opleveren. Ben je gek op iemand, dan neem je zijn of haar daden al gauw persoonlijk.’ Auw, die opmerking deed pijn. Gvd, wat doe je nu? Je weet toch hoe verschrikkelijk ik dat vind? Ken je mijn gebruiksaanwijzing nou nog niet?’ Ik benadruk nogmaals: we doen elkaar niet expres pijn, het gebeurt gewoon helemaal vanzelf.

Vaak speelt angst voor hartzeer dus een grote rol bij het afzien van een liefdesrelatie. Logisch ook, want het is de meest verscheurende pijn die we ooit in ons leven zullen tegenkomen. Ik heb het in mijn leven twee of drie keer mogen meemaken. Dagelijkse huilbuien, slapeloze nachten, depressie en mezelf keihard om de oren slaan met mijn ‘fouten’. Uit naam van ‘liefde’ heb mezelf enorm gestraft en heb me – tussen de bedrijven door – vaak verstopt achter een stoer masker. In die periodes riep ik ook wel eens: ‘Verliefd, puh, dat word ik niet meer’. Alleen vond ik het – toen de ergste pijn was weggeebt – wel erg eenzaam achter dat maskertje. Er bestaan geen remedies tegen liefdesverdriet, tenminste als je tijdelijke verdoving door alcohol, eten, drugs en anonieme seks even niet meetelt. Op een gegeven moment moet je toch weer in die spiegel kijken, jezelf bij je nekvel vastpakken en vol goede moed weer in die relatie-ring stappen. Ontmoet je iemand die je bijzonder vindt en met wie er grote aantrekkingskracht is, dan heb je elkaar om een bepaalde reden in het leven geroepen. Je hebt dan blijkbaar iets met elkaar uit te zoeken en daar kun je in feite alleen maar dankbaar voor zijn. Het leven probeert je te helpen helen.

Ik heb inmiddels besloten dat het in de liefde vooral zaak is om me niet te laten ontmoedigen door mijn eigen patronen. Ik wil deze ‘strijd’ wel aan en ze – door geduldig en respectvol contact met de ander – rustig leren doorzien. Relaties zijn er dan ook niet om elkaar een ‘harmonieus, gezellig leventje’ te geven, ‘goed bij elkaar te passen’ of ‘op dezelfde golflengte te zitten.’ Het is niet gezellig als je weer eens gekneusd en bloedend in je duck-out hoekje zit. Maar de strijd steeds weer aandurven, telkens opnieuw in die spiegel durven kijken en jezelf – en de ander – oke en de moeite waard te blijven vinden, inclusief alle butsen en schrammen, is de enige manier om te leren en te groeien. Het gaat erom om ook in het heetst van de strijd kwetsbaar te durven blijven. Een van de meest diepzinnige sprookjes die ik in dit verband ken is die van ‘The Velveteen Rabbit’ door Margery Williams. Het gaat over speelgoedbeesten. Dit gesprek tussen een opwindkonijn en een hobbelpaard roert mij iedere keer weer tot tranen:

“What is REAL?” asked the Rabbit one day, when they were lying side by side near the nursery fender, before Nana came to tidy the room. “Does it mean having things that buzz inside you and a stick-out handle?”
“Real isn’t how you are made,” said the Skin Horse. “It’s a thing that happens to you. When a child loves you for a long, long time, not just to play with, but REALLY loves you, then you become Real.”
“Does it hurt?” asked the Rabbit.
“Sometimes,” said the Skin Horse, for he was always truthful. “When you are Real you don’t mind being hurt.”
“Does it happen all at once, like being wound up,” he asked, “or bit by bit?”
“It doesn’t happen all at once,” said the Skin Horse. “You become. It takes a long time. That’s why it doesn’t happen often to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out and you get loose in the joints and very shabby. But these things don’t matter at all, because once you are Real you can’t be ugly, except to people who don’t understand.”
“I suppose you are real?” said the Rabbit. And then he wished he had not said it, for he thought the Skin Horse might be sensitive.
But the Skin Horse only smiled.

Namaste!

Tags: , , , , , , , ,

8 Responses to “De mooiste pijn”

  1. Joke3 augustus 2012 at 07:14 #

    mooi Viola ! REALLY mooi!

  2. Bianca3 augustus 2012 at 07:35 #

    Leuke vergelijkingen en prachting einde, absolute waarheid!

    Enne sorry dat ik ook 1 van je spiegels ben 😉

  3. Viola3 augustus 2012 at 08:34 #

    Sorry? Ben je gek! Ik ben dol op spiegels!

    • morgana3 augustus 2012 at 09:46 #

      Jeetje, hoe waar …. en geinspireerd door hoe je over de spiegel verteld. Bedankt ook voor de bonus: het sprookje

    • Bianca3 augustus 2012 at 12:13 #

      Dat weet ik toch 😉

  4. Viola3 augustus 2012 at 12:16 #

    @Bianca: and you look fine! 🙂

  5. Mark6 augustus 2012 at 10:24 #

    Blijf je verwonderen!

  6. Tanja14 augustus 2012 at 07:07 #

    wat schrijf je een ontzettend goede tekst!
    enne het sprookje, jaaa ik heb het al jaren in de boekenkast staan…en dit deel in een lijst zodat iedereen het kan lezen!
    heel bijzonder dat ik het hier op jou site weer tegenkom 🙂
    chapeau!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.